6 sierpnia 1944  roku w Warszawie zmarł, zamordowany przez Niemców, Janusz Zalewski, żeglarz regatowy, członek załogi jachtu „Danuta” startującegow klasie 6-metrowej podczas igrzysk Olimpijskich w Berlinie w 1936 roku. 

Urodził się  w Zawierciu 31 sierpnia 1903 roku. W 1913 r. zaczął uczęszczać do klasy wstępnej szkoły handlowej w Kutnie. Po wybuchu I wojny światowej wraz z rodzicami przeprowadził się do Warszawy. Od 1920 r. uczęszczał do I Gimnazjum Męskiego Związku Zawodowego Nauczycielstwa Polskich Szkół Średnich w Warszawie. W latach 1925-34 studiował na wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, który ukończył w czerwcu 1934 r. W latach 1929-30 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Zambrowie. Po ukończeniu studiów pracował jako architekt. Był jednym z projektantów i budowniczych umocnień obronnych na Westerplatte. Żeglarstwo zaczął uprawiać w 1926 r. w AZS Warszawa. W 1934 r. został członkiem Yacht Klubu Polski w Warszawie, a podczas pracy zawodowej na Wybrzeżu – Polskiego Klubu Morskiego w Gdańsku. W regatach żeglarskich startował od 1927 r. W 1933 r. w ramach ogólnopolskiego spływu „Przez Polskę do morza” wraz z bratem Romanem pokonał na żaglówce rekordową trasę 2955 km. W 1935 r. uczestniczył w regatach żeglarskich Tygodnia Kilońskiego.W roku następnym – wraz z Klemensem Langowskim, Alfonsem Olszewskim, Juliuszem Sieradzki, Józefem Szajbą i bratem Stanisławem – startował na igrzyskach olimpijskich w Berlinie (regaty odbywały się w Kilonii), w klasie R-6. Płynąca na jachcie „Danuta” załoga polska, której był kapitanem zajęła jedenaste miejsce na dwanaście startujących ekip).. We wrześniu 1939 r. w stopniu porucznika rezerwy brał udział w obronie Warszawy. Następnie na terenie stolicy włączył się do działalności konspiracyjnej jako oficer Kedywu AK, pseudonim „Supełek”. Od 1941 r. wsółuczestniczył w podziemnym ruchu sportowym Warszawy. Na tajnych kursach żeglarskich prowadził wykłady z praktyki regatowej, manewrowania i węzłów. Obok niego wykładowcami na tych kursach byli m.in. olipijczycy Henryk Fronczak i Leon Jensz. W 1943 r. zwyciężył w konspiracyjnych regatach żeglarskich rozegranych na Wisle pod Siekierkami. W dniu wybuchu powstania Warszawskiego 1944 r. wraz z oddziałem Kedywu „Kolegium A” uczestniczył w zdobywaniu magazynów zaopatrzeniowych SS przy ul. Stawki 4, gdzie został, ciężko ranny. Następnie przebywał w szpitalu Wolskim. Wraz z innymi rannymi i personelem szpitala został zamordowany.

Autor

Możliwość dodawania komentarzy nie jest dostępna.