31 marca (14 kwietnia według kalendarza juliańskiego) 1896 roku podczas I nowożytnych Igrzysk Olimpijskich w Atenach nieopodal Pireusu odbył się pokaz żeglarski. Konkurencji żeglarskich wówczas nie rozgrywano, ale parada jachtów była imprezą towarzyszącą zmaganiom sportowców. Pierwotnie zakładano starty wioślarzy i żeglarzy, ale ostatecznie zrezygnowano z rywalizacji w tych dyscyplinach ze względu na niewielką liczbę zgłoszonych zawodników. Później okazało się także, że w dniu wyznaczonym na konkurencje żeglarskie bardzo się rozwiało i przeprowadzenie regat w tych warunkach byłoby niebezpieczne. Zdecydowano zatem o zorganizowaniu parady jachtów, która z uwagi na sztormową pogodę, nie należała do udanych.

Ceremonia otwarcia Igzrsyk I Olimpiady w Atenach

Oficjalnego otwarcia Igrzysk dokonał król Grecji Jerzy. Były to pierwsze igrzyska olimpijskie od czasów starożytnych (cesarz Teodozjusz I Wielki w 393 roku wydał zakaz organizowania igrzysk, m.in. przez szerzące się wówczas pogaństwo. Ateny wybrano na gospodarza igrzysk podczas kongresu zorganizowanego w czerwcu 1894 roku w Paryżu przez francuskiego historyka i pedagoga Pierre’a de Coubertina, pomysłodawcy nowożytnej idei olimpijskiej. Na tym samym kongresie utworzono również Międzynarodowy Komitet Olimpijski, którego pierwszym przewodniczącym został Grek Dimitrios Wikielas.

Srebrny medal I Nowozytnych Igrzysk Olimpijskich. Złotych medali wówczas nie przyznawano.

Pomimo wielu problemów, m.in. krótkiego czasu na przygotowanie obiektów sportowych, późno wysyłanych zaproszeń (te wysyłano do poszczególnych krajów dopiero w grudniu 1895, czy niedostatecznego rozpropagowania imprezy (niemal 70% uczestników to Grecy), igrzyska te uznano za bardzo udane. Podczas ceremonii otwarcia igrzysk na stadionie Panathinaiko zebrało się około 80 tysięcy ludzi. W igrzyskach uczestniczyło 245 zawodników z 14 reprezentacji (zarówno liczba uczestników jak i liczba krajów jest sporna).

Okładka raportu podsumowująca sportowe zmagania

Pierwszym finałem igrzysk był trójskok mężczyzn, w którym najlepszy okazał się Amerykanin James Connolly, który wyprzedził Francuza Alexandre’a Tuffèri i Greka Joanisa Persakisa. W igrzyskach mogli startować niemal wyłącznie amatorzy. Jedyną konkurencją przeznaczoną dla zawodowców był floret (szermierka). Wystąpiło tylko dwóch zawodników, a wygrał Grek Leonidas Pirgos, który został pierwszym od czasów starożytnych greckim mistrzem olimpijskim. W klasyfikacji drużynowej zwyciężyli Amerykanie, którzy zdobyli 11 złotych, 7 srebrnych i dwa brązowe medale. Gospodarze zajęli drugie miejsce, zdobywając 10 złotych, 17 srebrnych i 19 brązowych medal.

Start do 12-godzinnego wyśigu kolarskiego.

Rywalizowano w dziewięciu dyscyplinach: gimnastyce, kolarstwie, lekkoatletyce, pływaniu, podnoszeniu ciężarów, strzelectwie, szermierce, tenisie i zapasach.

Po zakończeniu igrzysk niektórzy sportowcy byli za tym, aby igrzyska olimpijskie rozgrywać wyłącznie w Grecji. Coubertin jednak był temu przeciwny stwierdzając, że nowożytna olimpiada powinna odbywać się cyklicznie w różnych miejscach. Zgodnie z jego życzeniem drugie igrzyska miały miejsce w Paryżu, choć nie były one tak udane jak te w Atenach.

Chociaż wszystkie poprzednie inicjatywy odnowienia tradycji olimpijskiej odnosiły się do dziedzictwa antyku, pozostały wydarzeniami o znaczeniu jedynie regionalnym. Pierre de Coubertin, francuski historyk i pedagog, przekonany, że wychowanie fizyczne ma duże znaczenie dla kształtowania charakterów w procesie edukacji, również wystąpił z ideą ożywienia tradycji igrzysk olimpijskich jako zawodów międzynarodowych, także w nowych dyscyplinach nieznanych starożytnym.

Znaczki pocztowe wydane z okazji igrzysk.

Wybór Aten na organizatora olimpiady, co miało symbolizować powrót do źródeł olimpizmu, został dobrze przyjęty przez grecką opinię publiczną i media. Coubertin potwierdził, iż król Jerzy I i książę Konstantyn obejmą honorowy patronat nad zawodami. Ten drugi miał objąć dodatkowo stanowisko honorowego przewodniczącego komitetu olimpijskie.

gimnastyka: ćwiczenia indywidualne i grupowe

szermierka: floret, szabla, szpada

sporty wodne: żeglarstwo, wioślarstwo, pływanie

kolarstwo: sprint, jazda na długim dystansie

jazda konna: konkurs konia wierzchowego

„gry atletyczne”: tenis (na kortach trawiastych), krykiet

Pierre-de-coubertin, pomysłodawca nowożytnych igrzysk.

W programie ostatecznie znalazło się podnoszenie ciężarów oraz zapasy. Nie znalazł się za to boks, który uznano za dyscyplinę „nieszlachetną”. W oficjalnym programie znalazło się także bardzo popularne kolarstwo. Natomiast o uwzględnieniu strzelectwa zdecydował Coubertin, który sam je uprawiał. Na igrzyskach postanowiono rozegrać także zawody gimnastyczne, pływackie, wioślarskie oraz popularne w eleganckim towarzystwie żeglarstwo i tenis. Ostatecznie jednak zawody wioślarskie i żeglarskie, planowane na 14 kwietnia, zostały odwołane z powodu złych warunków pogodowych.

Kraje uczestniczące w I Nowżytnych Igrzyskach Olimpijskich.

Z wyjątkiem szermierki (tu rywalizowali zawodowcy, maîtres d’armes) w zawodach olimpijskich mogli brać udział jedynie sportowcy-amatorzy. Decyzja o wykluczeniu zawodowców została podjęta po ożywionej dyskusji w czasie kongresu olimpijskiego w 1894; zastanawiano się wówczas nad granicą między uprawianiem sportu zawodowo i amatorsko. Wielkim obrońcą zasady amatorstwa był Pierre de Coubertin; w imię tej zasady z olimpiady wykluczono osoby, które utrzymywały się z uprawiania sportu, w tym nauczycieli sportów, którzy otrzymywali wynagrodzenie za swoją pracę. To ograniczenie wynikało z ówczesnego pojmowania sportu we Francji. Rozróżniano tam pedagogiczną, kształcącą szlachetne postawy rolę sportu i możliwość zarobkowania na jego uprawianiu. Forsowane przez Coubertina amatorstwo olimpijczyków spotkało się z licznymi sprzeciwami.

Na podstawie wikipedia,org opracował MAS

 

 

Autor

Możliwość dodawania komentarzy nie jest dostępna.