12 grudnia 1981 roku na Morzu Śródziemnym zatonął „Zew Morza”. Kadłub został zbudowany w 1943 w stoczni w Dziwnowie, a porzucony przez Niemców w 1945. Odbudowany, podobnie jak bliźniaczy „Janek Krasicki”, na bazie niewykończonego kadłuba szkolnej jednostki Marine – Hitlerjugend. Wykończony i ponownie wodowany w 1949 w Stoczni Północnej w Gdańsku. Plany wykończenia uzupełnili Wojciech Orszulok i Zdzisław Michalski. W 1949 „Zew Morza” został przejęty przez Państwowe Centrum Wychowania Morskiego, po likwidacji PCWM w 1951 na krótko „Zew” trafił do Szkoły Morskiej w Szczecinie, a później w 1953 do Przedsiębiorstwo Połowów i Usług Rybackich w Gdyni. W lipcu 1956 roku armatorem jednostki została Sekcja Żeglarska Rybackiego Klubu Sportowego Arka z Gdyni. 20 czerwca 1957 r. „Zew” pod dowództwem Kpt. Włodzimierza Jacewicza (inne źródła Kpt. Józefa Lesiaka) wyruszył do Narviku, trasa rejsu wiodła przez porty Kopenhaga, Göteborg, Oslo, Bergen, Toryhatm i z powrotem (ok. 4500 Mm). W 1962 jacht został przekazany nieodpłatnie Zasadniczej Szkole Rybołówstwa Morskiego w Świnoujściu. 4 stycznia 1964 zostaje dalej oddany pod opiekę żeglarzom z Jacht Klubu Cztery Wiatry w Świnoujściu oraz Przedsiębiorstwu Połowów i Usług Rybackich Odra. Po decyzjach ówczesnego resortu żeglugi ostatecznie w 1966 roku trafił do Wojewódzkiego Ośrodka Sportu, Turystyki i Wypoczynku w Szczecinie, który w tamtym czasie prowadził Ośrodek Żeglarski w Trzebieży. Zew Morza stał się flagową jednostka początkowo Ośrodka w Trzebieży, a następnie po jego przejęciu przez PZŻ, całego Związku Żeglarskiego. Od wiosny 1967 na wiele lat z Zewem zawodowo związali się kapitan Zdzisław Michalski, jego zastępca Wojciech Michalski i bosman Jerzy Kisielewski. W 1969 jednostka trafiła na generalny remont do Stoczni Remontowej Gryfia w Szczecinie. Prace modernizacyjne trwały tam do roku 1972. W 1973 Zew odbył rejs gwarancyjny do Anglii, Francji oraz Holandii. W latach 1973-74 Zew Morza pod dowództwem kpt. Zdzisława Michalskiego opłynął świat. Początek okołoziemskiego rejsu miał miejsce 8 listopada 1973 przy Wałach Chrobrego w Szczecinie. Trasa rejsu wiodła z zachodu na wschód przez m. in: Holandię, Maroko (Casablanka), Panamę, Polinezję Francuską, Nową Zelandię, Australię, RPA (Kapsztad) i drogą wokół Afryki. Koniec rejsu miał miejsce 30 lipca 1974 roku w Szczecinie. W 1976 (od 20 kwietnia do 5 października) pod tym samym dowództwem „Zew” wyruszył przez Atlantyk do USA na Operation Sail, zawinął tam m. im. do Nowego Jorku oraz kilku innych portów wschodniego wybrzeża. Pod koniec 1978 roku jacht z kapitanem Bogdanem Dacko, (którego później zmienił kpt. Janusz Zbierajewski) wyruszył na Karaiby. Pod kpt. Krzysztofem Baranowskim wraz z Bractwem Żelaznej Szekli uczestniczył jeszcze w latach 1978, 1980 w Cutty Sark Tall Ships’ Races. W 1981 Zew Morza odbył swój ostatni rejs, zorganizowany przez COŻ – PZŻ w Trzebieży, trasa miała wieść wokół Europy (Świnoujście – Ateny). „Zew Morza” poszedł na dno 12 grudnia 1981 roku o godzinie 10:25 na wodach Morza Śródziemnego na zachód od Korsyki na przybliżonej pozycji nawigacyjnej 41°55′06″N 7°28′07″E. Jednostkę na wodę (prawą burtę) położyła duża fala przy wietrze 7°B, po ok. 10 minutach jacht zanurzył się w morzu dziobem i zatonął. Cała załoga zdołała się uratować na tratwach ratunkowych i została podjęta tego samego dnia o 20:30 przez francuski statek „Ville de Dunkerque”.

MAS

Autor

Możliwość dodawania komentarzy nie jest dostępna.