Legendarna postać przedwojennego żeglarstwa, Kapitan Kapitanów, po wojnie represjonowany i odsuwany od stanowisk. 11 listopada mija 130 lat od urodzin Konstantego Maciejewicza.

W 1890 roku w Niemirowie na Podolu urodził się Konstanty Maciejewicz, jeden z twórców polskiego szkolnictwa morskiego poodzyskaniu niepodległości, wieloletni komendant „Daru Pomorza”. W 1908 ukończył Korpus Kadetów w Połtawie, po czym zdał egzamin do Morskiego Korpusu w Petersburgu. W 1911 roku rozpoczął służbę w rosyjskiej marynarce wojennej. We wrześniu 1915 przeniesiony do Oficerskiej Szkoły Podwodnego Pływania, po jej ukończeniu i służbie na różnych jednostkach, został w październiku 1916 zastępcą dowódcy okrętu podwodnego AG-15. Zdemobilizowany w kwietniu 1918, pracował na radzieckich statkach handlowych. 20 września 1920 otrzymał radziecki dyplom kapitana żeglugi wielkiej. W 1921 repatriował do Polski. Od 1 lutego 1922 podjął pracę jako wykładowca w Szkole Morskiej w Tczewie. W kilka miesięcy później został przeniesiony na szkolny żaglowiec „Lwów” jako III oficer, w lipcu 1922 otrzymał stanowisko starszego oficera. W grudniu 1924 nostryfikował dyplom Kapitana Żeglugi Wielkiej. Pod koniec 1926 objął dowództwo „Lwowa”. Po zastąpieniu statku szkolnego „Lwów” na „Pomorze” (późniejszy „Dar Pomorza” został mianowany jego komendantem. W tym okresie zorganizował i poprowadził trwający blisko rok rejs dookoła świata (1934/35) – był to pierwszy rejs polskiej jednostki handlowej na takiej trasie. 1 maja 1939 mianowano go inspektorem i zastępcą dyrektora Państwowej Szkoły Morskiej. Pod koniec września 1939 został wraz z innymi wykładowcami PSM zatrzymany przez gestapo i skierowany wraz z nimi do Nidowa koło Gdańska do przymusowych prac polowych, a następnie do budowy obozu w Stutthoff. Dzięki zabiegom żony 18 grudnia 1939 został zwolniony, po czym wyjechał do Warszawy. Czas okupacji spędził na terenie Generalnego Gubernatorstwa pracując jako robotnik budowlany i tartaczny. Po wkroczeniu Armii Czerwonej, 1 września 1944 podjął pracę w Lidze Morskiej w Lublinie, a potem w wydziale szkoleniowym Departamentu Morskiego Ministerstwa Przemysłu i Handlu w Bydgoszczy. Skierowany do Gdyni jako pełnomocnik dla zabezpieczenia PSM, został w maju 1945 jej dyrektorem i rozpoczął jej reaktywację. Wraz z decyzją przeniesienia Wydziału Nawigacyjnego PSM, w 1947 wyjechał do Szczecina, organizując tam PSM od podstaw i został jej dyrektorem, aż do czasu likwidacji PSM w Szczecinie (1953). Przez krótki czas dowodził żaglowcem szkolnym „Zew Morza”. Od listopada 1953 pracował w szczecińskim oddziale Polskiego Rejestru Statków jako inspektor. Zmarł 25 października 1972 roku i został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Centralnym.

Autor

Możliwość dodawania komentarzy nie jest dostępna.