110 lat temu, 5 września 1910 roku w Poznaniu urodził się Włodzimierz Głowacki, jachtowy kapitan żeglugi wielkiej, instruktor i działacz żeglarski, dziennikarz, pisarz, jeden z największych popularyzatorów żeglarstwa w Polsce. Niedawno obchodziliśmy 25 rocznicę jego śmierci.

Z wykształcenia był prawnikiem i ekonomistą. Przed II wojną światową był dziennikarzem gdyńskiego „Kuriera Bałtyckiego” w dziale „Żegluga i Porty”. W czasie wojny pracował jako majster, technik i pomocnik żeglarski, działając jednocześnie w konspiracji. W 1944 roku został uwięziony na Pawiaku, po czym do końca wojny przebywał w obozie koncentracyjnym w Stutthof. W pierwszych latach po wojnie był jednym z członków-założycieli Instytutu Zachodniego w Poznaniu, następnie pracownikiem Misji Wojskowej w Berlinie pracował także w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Później poświęcił się już w pełni działalności żeglarskiej. Był instruktorem żeglarskim, sędzią regatowym, sekretarzem generalnym a następnie prezesem Polskiego Związku Żeglarskiego (1957-1960), inspektorem Głównego Urzędu Kultury Fizycznej, członkiem władz Międzynarodowej Unii Żeglarstwa Regatowego (IYRU). Członek Stowarzyszenia Marynistów Polskich. Autor wielu książek beletrystycznych oraz podręczników o tematyce żeglarskiej, szczególnie z historii polskiego i światowego jachtingu. Pierwszy laureat (1971) nagrody im. Leonida Teligi za książkę „Wspaniały świat żeglarstwa” . Jego imię nosi żaglowiec „Kapitan Głowacki”.

Włodzimierz Głowacki (pierwszy z lewej) tuż po wojnie.
Włodzimierz Głowacki (w środku) podczas pracy w jury festiwalu filmowego.
Włodzimierz Głowacki (z lewej) podczas jednego z festiwali szantowych.
Autor

Możliwość dodawania komentarzy nie jest dostępna.