Powstaje największy na Atlantyku rezerwat morski. Rejon wokół archipelagu Tristan da Cunha, należącego do Wielkiej Brytanii, będzie czwarty na świecie pod względem wielkości obszaru chronionego.

To sześć rozrzuconych na oceanie wysp, a największa z nich reklamowana jest turystom jako miejsce najdalej oddalone od cywilizacji, ponieważ do najbliższego lądu, Wyspy Świętej Heleny, jest prawie 2.5 tysiąca kilometrów, a do brzegów Afryki ponad 2.8 tysiąca. Kontakt ze światem zewnętrznym odbywa się tylko przy pomocy statków z RPA, na wyspach nie ma bowiem żadnego lotniska. Archipelag słynie z bogactwa fauny, żyje tam wiele gatunków rzadkich, w tym aż cztery gatunki ptaków endemicznych; po dwa gatunki albatrosów i burzyków.


Na wyspie mieszkańcy noszą zaledwie siedem nazwisk i wszyscy są jakoś spokrewnieni. Nieuniknionym zjawiskiem jest zawieranie małżeństw pomiędzy dość blisko spokrewnionymi osobami (np. kuzynami drugiego stopnia), w związku z czym pula genowa społeczności jest ograniczona. Mieszkańcy mają związane z tym faktem kłopoty zdrowotne: cierpią na astmę i jaskrę. 50% mieszkańców wyspy choruje na dziedziczną postać astmy (choroba jest powodowana mutacją genu CC16). ). Wydawana jest gazeta: Tristan Times. Na wyspie znajdują się szkoła, urząd pocztowy, muzeum, kawiarnia, pub i basen. Limit dozwolonej liczby posiadanych zwierząt został ustalony na 2 krowy i 7 owiec na rodzinę (celem oszczędzania pastwisk). Ziemniaki, główna roślina uprawna, są sadzone na polu 2 mile za Edynburgiem. Inne warzywa są uprawiane w przydomowych ogródkach albo przez departament rolnictwa. Na wyspie znajduje się sklep, który importuje i prowadzi sprzedaż wyrobów spożywczych, artykułów gospodarczych i ubrań. Żyje tam zaledwie 250 osób, którzy siłą rzeczy zmuszeni są do zachowania daleko posuniętej samowystarczalności. Teraz, w związku z wprowadzeniem nowych regulacji, ich życie nieco się zmieni.

Wprowadzono zakaz prac głębinowych, zakazano również połowu ryb firmom zewnętrznym, a nawet czerpanie piasku z dna morskiego. Plan działań zmierzających do ochrony środowiska archipelagu wpisuje się w program tzw. Błękitnego Pasa, tworzenia morskich rezerwatów wokół większości brytyjskich terytoriów zamorskich. Po włączeniu archipelagu do programu ochroną objęty będzie obszar oceanów o powierzchni 4,3 mln km kw., ok. 1 proc. całkowitej powierzchni oceanów na Ziemi.

Powierzchnia wysp wynosi 207 km², w tym:
Tristan da Cunha (98 km²)
Inaccessible (14 km²)
wyspy Nightingale (3,4 km²)
Nightingale (3,2 km²)
Middle (0,1 km²)
Stoltenhoff Island (0,1 km²)
Gough (Diego Alvarez, 91 km²).
Wyspy Inaccessible i Nightingale znajdują się 35 km na południowy zachód od głównej wyspy. Wyspa Gough położona jest 395 km w kierunku południowo-wschodnim.
Główna wyspa jest górzysta; na jedynym płaskim obszarze (północno-zachodnie wybrzeże) umiejscowiona jest osada Edinburgh of the Seven Seas (Edynburg Siedmiu Mórz), pełniąca funkcję stolicy. Najwyższym punktem jest szczyt Queen Mary’s Peak (2062 m n.p.m.), który w zimie pokryty jest śniegiem.
Klimat wyspy jest umiarkowany i morski. Charakteryzuje się nagłymi zmianami pogody, dużą amplitudą średnich temperatur (od 4 do 26 st. C) i średnimi opadami (1676 mm na rok).


Życie w Tristan da Cunha cechuje silna lojalność rodzinna i wysokie standardy moralne. Wyspa jest samowystarczalna i ma dobrze prosperującą gospodarkę, a jej mieszkańcy są dobrze zaopatrzeni w podatek dochodowy mniejszy niż funt rocznie. Poważne przestępstwa Na wyspach Nightingale nieznane, bezrobocie praktycznie nie istnieje. W 1961 roku dramatyczna erupcja wulkanu wymusiła ewakuację całej wyspy. Zostali oni zabrani do tego, co beztrosko nazywamy „cywilizacją”. Prawie wszyscy zdecydowali się wrócić na wyspę po zakończeniu erupcji.
Życie w Tristan da Cunha cechuje silna lojalność rodzinna i wysokie standardy moralne. Wyspa jest samowystarczalna i ma dobrze prosperującą gospodarkę, a jej mieszkańcy są dobrze zaopatrzeni w podatek dochodowy mniejszy niż funt rocznie. Poważna przestępczość jest nieznana, bezrobocie praktycznie nie istnieje. W 1961 roku dramatyczna erupcja wulkanu wymusiła ewakuację całej wyspy. Zostali oni zabrani do czegoś, co bezmyślnie nazywamy „cywilizacją”. Prawie wszyscy zdecydowali się wrócić na wyspę po zakończeniu erupcji.


Na drugim miejscu – i często błędnie określana jako najbardziej odległy ląd – znajduje się Wyspa Wielkanocna, położona 1260 mil na wschód od swojej najbliższej sąsiadki, wyspy Pitcairn i 2300 mil na zachód od Ameryki Południowej.

MAS, foto, wikipedia.org

Autor

Możliwość dodawania komentarzy nie jest dostępna.